Beurs Begrippen :

 

Aandelenfonds

Een aandelenfonds is hoofdzakelijk belegd in aandelen van één of meerdere landen. Andere fondsen beperken zich tot één of meerdere sectoren. Dit zijn de zogenaamde `sectorale fondsen`.De fondsen kunnen actief of passief worden beheerd. Bij het passief beheer wordt de evolutie van een index of een beurs gevolgd.

Aandelenindex

Aandelenindex de AEX over de periode 1992-2008

De aandelenindex is het gewogen gemiddelde van een aantal belangrijke aandelen. Vaak zijn dit de grootste aandelen van de beurs, zoals de Dow Jones Industrial Average in New York, de AEX in Nederland, de BEL 20 in België of de DAX-index in Duitsland. Ook is het mogelijk dat er een aandelenindex wordt gecreëerd op een "mandje" aandelen uit een bepaalde sector, bijvoorbeeld van de aandelen in de auto-industrie. Enkele aandelenindices worden berekend op basis van

De aandelenmarkt is het onderdeel van de kapitaalmarkt waar aandelen worden verhandeld. De aandelenmarkt omvat zowel bepaalde vormen van een (gereguleerde) effectenbeurs als een minder gereguleerde markt voor aandelen. Voorbeelden van Europese effectenbeurzen waar aandelen worden verhandeld, zijn de London Stock Exchange, de Deutsche Börse en de Amsterdamse effectenbeurs.

Rendementen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst

 

Beurskrach

Een beurskrach of beurscrash is een plotselinge sterke schoksgewijze daling van de koersen van een aanzienlijk deel van de aandelen op de effectenbeurs.

Een beurskrach is wat anders dan een zogeheten bearmarkt, waarbij koersen over langere tijd gestaag dalen. Een beurskrach is een kwestie van dagen, terwijl een dalende markt lang aan kan houden. Een markt waarbij de prijzen langzaam steeds verder dalen zonder grote schokken noemt men ook wel een sluipcrash. Doordat de twee bekendste gevallen van een beurskrach plaatsvonden in de maand oktober associeert men in beurskringen deze maand nog steeds met crashes. Er is geen duidelijke kwantitatieve definitie voor het onderscheid van een krach en een gewone beursdaling. Men gaat uit van een daling van tien procent of meer in een paar dagen, waarbij er daarnaast sprake is van paniek. Een krach hoeft niet plaats te vinden in een bearmarkt: de krach van 1987 vond plaats in een opgaande markt. De grote daling van de Japanse markt in de jaren negentig verliep daarentegen zonder enige afzonderlijke krach.

Beleggingsfonds

Een beleggingsfonds is in feite een ‘verzamelpunt’ voor beleggers. Op dat punt komt het geld van alle in het betreffende fonds investerende beleggers samen. Het totaalbedrag wordt het fondsvermogen genoemd.

De term beleggingsfonds wordt in het dagelijks verkeer vrij gebruikt, waarbij geen onderscheid gemaakt wordt tussen een beleggingsfonds en een beleggingsmaatschappij. De activiteiten van het fonds en maatschappij zijn in hoofdlijnen hetzelfde, maar en beleggingsfonds beschikt niet over rechtspersoonlijkheid en een beleggingsmaatschappij wel. Beleggers brengen collectief geld of andere goederen in het fonds in en kopen daarmee indirect, maar wel gezamenlijk, aandelenobligatiesonroerend goedgrondstoffen, enz. Fondsen specialiseren zich in bepaalde sectoren, munten, regio's en proberen op die manier aan winstmaximalisatie te doen. Het beleggingsfonds ontvangt inkomsten zoals dividendrente en/of huur, en er zijn waardeschommelingen in de bezittingen van het fonds. Na aftrek van kosten worden de positieve en negatieve resultaten doorgegeven aan de aandeelhouders van het fonds in de vorm van koersschommelingen in het fonds, en meestal ook dividend. Een groot aantal fondsen keert het dividend niet uit maar kapitaliseren het in het fonds. Fondsen zijn ook sterk afhankelijk van de verschillende nationale wetten.

Beursnotering

Een bedrijf heeft een beursnotering wanneer aandelen in dat bedrijf verhandeld worden op een aandelenbeurs.

Door de emissie van aandelen op de beurs kan een bedrijf zijn kapitalisatie vergroten, aandelen verkopen van een bestaande grootaandeelhouder en overgaan van een privé-bedrijf naar een beursgenoteerd bedrijf.

Met de beursnotering krijgt een bedrijf verplichtingen op het gebied van rapportage (bijvoorbeeld: jaarrekening volgens het volledig schema, niet volgens het verkort schema) en gedrag.

Deflatie

Daling van het algemene prijspeil. Bij deflatie neemt de effectieve vraag af waardoor de prijzen kunnen dalen. Als gevolg van dalende prijzen neemt de waarde van het geld toe. Met eenzelfde bedrag kan dan meer worden gekocht. Deflatie is het tegenovergestelde van inflatie.

Duurzaam Beleggen

Duurzaam beleggen is een verzamelnaam voor het beleggen in milieuvriendelijke bedrijven en in landen met een `politiek correcte` regering. De grote subjectiviteit die daarbij nodig is, maakt een controle of een belegging `duurzaam` is of niet in de praktijk vrijwel onmogelijk.

Effectendepot

In een effectendepot worden effecten voor een klant bewaard. Een effectendepot is het totaal van alle effecten dat een bewaarbedrijf (bijvoorbeeld een bank) voor een klant in open bewaring heeft. Als een belegger bij meer bewaarbedrijven een effectendepot heeft, dan wordt het totaal van alle effecten een effectenportefeuille genoemd.

De financiële instelling voert het administratieve beheer over het effectendepot. Als effecten worden gekocht, dan worden die in het depot bijgeboekt. Verkooptransacties worden afgeboekt. Rente of dividend die tot uitkering komt, en de aflossing van obligaties wordt geboekt op een bijbehorende bankrekening.

De klant wordt geïnformeerd over beheershandelingen en over mutaties in zijn depot. Na het einde van het kalenderjaar volgt een opgave ten behoeve van de belastingaangifte

Europese Centrale Bank

 

Europese Centrale Bank
ECB headquarters, Frankfurt 140827 1.jpg
Oprichting1 juni 1998
Voorganger(s)19 nationale banken
Sleutelfigurenvoorzitter Mario Draghi
HoofdkantoorFrankfurt am Main
Beheerd vermogen€ 526 miljard
Websitewww.ecb.europa.eu

De Europese Centrale Bank vanaf de Alte Mainbrücke

De Europese Centrale Bank (ECB) is de centrale bank van de Economische en Monetaire Unie. Het is tevens een van de zeven instellingen van de Europese Unie. De voornaamste taak van de ECB is het behouden van de prijsstabiliteit in de eurozone.

De ECB heeft geen directe invloed op stijgende prijzen maar zij hebben wel een instrument om de inflatie indirect te beïnvloeden. Dat is de rente. De rente werkt als het gas- of rempedaal van de economie. Door een renteverhoging zullen de prijzen dalen, of in ieder geval minder snel stijgen. Door een renteverlaging zullen de prijzen sneller stijgen. Een rentestijging betekent dat het duurder wordt om geld te lenen waardoor mensen minder geld te besteden hebben. Dit heeft tot gevolg dat de economie wordt afgeremd waardoor prijzen minder snel zullen stijgen

De ECB en de centrale banken van landen die de euro hebben aangenomen vormen een entiteit, "eurosysteem" genaamd. Zolang er nog lidstaten van de Europese Unie zijn die de euro niet hebben aangenomen, moet er onderscheid worden gemaakt tussen het eurosysteem, waarvan negentien landen deel uitmaken, en het Europees Stelsel van Centrale Banken (ESCB), dat uit achtentwintig landen bestaat.

De ECB is op 1 juni 1998 opgericht ter vervanging van het Europees Monetair Instituut (EMI), dat tot op dat moment een centrale rol had gespeeld bij de voorbereiding van de komst van de euro, die op 1 januari 1999 heeft plaatsgevonden.

De zetel van de Europese Centrale Bank bevindt zich in Frankfurt am Main (Duitsland) en heeft werknemers in dienst die uit alle lidstaten van de Europese Unie afkomstig zijn.

Federal Reserve

Het Federal Reserve System heeft zijn hoofdkantoor in het Eccles-gebouw op Constitution Avenue in Washington D.C.

Het Federal Reserve System of de Federal Reserve (informeel ook wel The Fed) is de centrale bank van de Verenigde Staten van Amerika, vergelijkbaar met de Europese Centrale Bank in Frankfurt. De Bank wordt bestuurd door de Board of Governors die door de President van de Verenigde Staten wordt benoemd. Hoewel de naam Federal Reserve anders doet vermoeden is de bank geen eigendom van de staat: de aandelen worden verplicht aangehouden door alle deelnemende banken ("members"). Alle banken met een federale banklicentie moeten lid/aandeelhouder worden, banken met een licentie van een deelstaat kunnen daarvoor kiezen als ze aan bepaalde voorwaarden voldoen. De FED houdt zich voornamelijk bezig met monetair beleid. Daarnaast houdt de bank toezicht op het binnenlands betalingsverkeer. De voorzitter van The Fed vanaf februari 2018 is Jerome Powell. Zijn voorganger was Janet Yellen.

Geldmarktfonds

"Een geldmarktfonds heeft als doel om met een zo laag mogelijk risico een rendement te realiseren gelijk aan de marktrente."

Een geldmarktfonds (money market fund of MFF) is een soort beleggingsfonds.

MFF's geven aandelen uit aan beleggers om hun activiteiten te financieren en bieden een hoge graad van liquiditeit, diversificatie en marktopbrengsten.

De waarde van de aandelen varieert volgens de prijs van de schuldinstrumenten waarin is belegd. De liquiditeit van de activa moet groot blijven om aan de dagelijkse terugbetalingsverzoeken van beleggers te voldoen.

MMF's worden beschouwd als systeemrelevante entiteiten, gezien de nauwe banden met de banksector en andere financiële activiteiten. Daarnaast zijn MFF's een belangrijke bron van bedrijfs- en overheidsfinanciering, zodat een "run" op fondsen (beleggers die zich massaal terugtrekken uit MFF's) in een financiële crisis grote macro-economische gevolgen kan hebben.

Alternatief voor bankdeposito's

MMF's worden vaak gebruikt als alternatief voor bankdeposito's, omdat ze diversificatie van beleggingen, onmiddellijke liquiditeit en een betrekkelijk stabiele waarde bieden. Ook worden ze gezien als een betrekkelijk veilige keuze voor de kortetermijnbelegging van grote hoeveelheden contanten.

Voor financiering op korte termijn

MMF's zijn een belangrijke bron van kortetermijnfinanciering voor de reële economie. Ze kopen kortlopende geldmarktinstrumenten die worden uitgegeven door financiële instellingen, overheden en ondernemingen, zoals schatkistpapier, commercial paper en depositocertificaten.

Soorten geldmarktfondsen

  • MMF's met een variabele intrinsieke waarde (variable net asset value - VNAV), die terugbetalingen of aankopen aanbieden tegen een prijs die gelijk is aan de nettowaarde per aandeel van het fonds
  • overheidsschuld-MMF's met een constante intrinsieke waarde (constant net asset value - CNAV), die een onveranderlijke NAV per recht van deelneming of aandeel aanbieden, waartegen investeerders aandelen kopen of terugbetalen. Deze fondsen moeten de meeste van hun activa beleggen in overheidsschuld.
  • MMF's met een intrinsieke waarde en een lage volatiliteit (low volatility net asset value - LVNAV), waarvan de aandelenprijzen tot een bepaalde limiet constant blijven. Deze nieuwe categorie fondsen kan worden beschouwd als een goed alternatief voor bestaande MMF’s met een constante intrinsieke waarde.

Activa onder beheer van geldmarktfondsen

Volgens cijfers van de Commissie uit 2013 beheren MFF's in Europa ongeveer 38% van de kortlopende schuldbewijzen uitgegeven door de banksector, en ongeveer 22% van de kortlopende effecten uitgegeven door ondernemingen en overheden. In totaal hebben de Europese MMF's activa ter waarde van circa € 1 biljoen onder hun beheer, en ze vertegenwoordigen ongeveer 15% van de fondsensector in de EU.

Erkende geldmarktfondsen

Een korte looptijd

Een erkend geldmarktfonds kent een korte gemiddelde looptijd van 60 dagen. Dit betekent dat de leningen in de portefeuille gemiddeld binnen 60 dagen afgelost worden. Dit vermindert het risico op het uitblijven van een aflossing.

Een liquide portefeuille

Een erkend geldmarktfonds belegt in zogenaamde liquide leningen wat betekent dat ze makkelijk verhandelbaar zijn en daarmee snel om te zetten zijn in geld.

Handel met voorkennis

Men spreekt van handel met voorkennis als iemand aandelen of andere effecten koopt of verkoopt terwijl diegene meer informatie over de onderliggende waarde heeft dan de informatie die algemeen beschikbaar is, dus als hij over voorwetenschap of voorkennis beschikt. Handel met voorkennis wordt gezien als een vorm van marktmisbruik.

Hoekman

Een hoekman was een fysieke of bedrijfsmatige tussenpersoon die op een beurs zorgde voor het samenbrengen van vraag en aanbod in een aantal hem/haar toegewezen beursfondsen. De hoekman zorgt op basis van de hem/haar bekende orders voor een zo goed mogelijk verloop van de handel, en zoekt die koers waarop vraag en aanbod zo veel mogelijk met elkaar in overeenstemming zijn. Voorts heeft de hoekman, of het hoekmansbedrijf, de verantwoordelijkheid om te zorgen voor een "ordelijk" koersverloop, wat inhoudt dat de hoekman eventueel zelf ook positie in fondsen kan innemen om al te grote schommelingen in de markt op te vangen. Bekende hoekmansbedrijven waren AOT en Van der Moolen.

Door het verdwijnen van de fysieke aandelenhandel op de beursvloer is de functie van hoekman in Amsterdam komen te vervallen. In illiquide fondsen maakt men nu op Euronext gebruik van liquidity providers

Inflatie

Inflatie is het verschijnsel dat een bepaalde munteenheid binnen een bepaalde tijd minder waard wordt in vergelijking met een andere munteenheid. Bijvoorbeeld: in Turkije kon je in 1995 voor 10000 Turkse pond een kilo suiker kopen, in 1996 moet je daar 11000 voor betalen. Je geld is minder waard geworden. Voor toeristen uit België is dat wel pre...

Kredietcrisis

 

Te koop staande huizen in Nederland, 2009

Verlaten bouwproject in LahinchCounty Clare, Ierland. Het uitvoerende bouwbedrijf Keco, eens bijna de grootste in County Clare, is thans failliet.

Te koop staande appartementen in Saggart, Ierland

De kredietcrisis is de aanduiding voor de crisis op de financiële markten die in de zomer van 2007 ontstond, in het najaar van 2008 een hoogtepunt bereikte en pas in de loop van 2011 afliep.

De crisis werd in belangrijke mate geïnitieerd door een stagnerende huizenmarkt in de Verenigde Staten en doordat de als obligaties verpakte gebundelde hypotheken in het laagste segment (subprime) in een hoog tempo minder waard werden. Hierdoor kwamen financiële instellingen in problemen en werden er uiteindelijk honderden miljarden afgeschreven op gekochte obligaties. Doordat onduidelijk was welke instellingen hierdoor in de problemen zouden komen droogde de interbancaire geldmarkt op, banken leenden elkaar geen geld meer. Verschillende banken zijn genationaliseerd, failliet gegaan of overgenomen. Negatieve ontwikkelingen op verschillende deelmarkten hebben elkaar versterkt.

De ontwikkelingen bedreigden al snel het ongestoord functioneren van het internationale financiële systeem, en ingrijpen van nagenoeg alle centrale banken bleek noodzakelijk. Vanaf oktober 2008 namen diverse overheden op grote schaal rechtstreeks deel in het risicodragend kapitaal van banken.

Door de onderlinge beïnvloeding van deelmarkten is niet exact aan te geven welke gebeurtenissen elkaar op welke wijze beïnvloedden. In het algemeen kan gesteld worden dat problemen rond Amerikaanse hypotheken de onmiddellijke aanleiding vormden tot de crisis, die oversloeg op de markt voor daaraan gerelateerde complexe financiële producten. Een en ander werd versterkt doordat de bij de waardebepaling van dergelijke complexe financiële producten gebruikte aannames in wiskundige formules op drijfzand waren gebaseerd. De achterliggende oorzaken van de crisis zijn zo complex, dat het nagenoeg onmogelijk is om een helder volledig beeld van de situatie te krijgen. Analyses van de problemen en de fundamentele oplossingen zijn vaak gericht op slechts een beperkt onderdeel van de crisis.

De aanduiding "kredietcrisis" dekt niet de gehele lading van de crisis. Er was niet uitsluitend sprake van een kredietcrisis in de zin van een beperkte beschikbaarheid van liquiditeiten en (langer lopend) kapitaal, doch op een aantal momenten ook van een algehele onderlinge vertrouwenscrisis in de financiële sector.

Vanaf begin 2010 veranderde de crisis van voorwerp: men maakte zich steeds meer zorgen over de financiële positie van een aantal overheden. Dit leidde in april 2010 tot een crisis rond Griekse overheidsfinanciën. Ook andere landen (met name Portugal, Spanje, Italië en Ierland) dreigden in een financiële crisis te komen. De EU-ministers van Financiën presenteerden op 10 mei 2010 een reddingsplan van in totaal € 500 miljard, terwijl het IMF tot € 250 miljard toezegde.

Kwantitatieve versoepeling

Kwantitatieve versoepeling of vrijer vertaald kwantitatieve geldverruiming (in het Engelse financiële jargon aangeduid als quantitative easing, QE) is een vorm van directe geldschepping door een centrale bank, waarbij deze effecten (zoals staatsobligaties) aankoopt met voor dat doel gecreëerd geld. Kwantitatieve versoepeling wordt beschouwd als een noodmaatregel om prijsstabiliteit te bewerkstelligen. In de nasleep van de kredietcrisis en de eurocrisis is ze door diverse centrale banken toegepast.

Bij een (dreigende) recessie probeert de centrale bank de economie te stimuleren door renteverlaging. Leningen worden hierdoor goedkoper waardoor burgers en bedrijven meestal meer besteden. In geval van sterk oplopende werkloosheid en dalende prijzen werkt dit echter aanmerkelijk minder goed. Dit is ook het geval naarmate de officiële rentetarieven lager worden, tot nul dalen of zelfs op negatief gezet worden. Ongeacht de rentestand zullen dan geen (grote) leningen worden afgesloten en zullen dure aankopen worden uitgesteld. Verdere renteverlagingen of zelfs een rentestand van nul leiden dan niet tot toename van economische activiteiten en een afnemende vraag leidt tot verdere prijsdalingen (deflatie). De meeste burgers gaan juist meer sparen om hun pensioendoelstelling te halen die in gevaar komt met de kleinere vermogensrendementen en om een buffer te hebben in onzekere tijden.

De centrale bank kan in dat geval besluiten om op een andere manier de geldhoeveelheid te vergroten. Een grotere geldhoeveelheid leidt immers tot prijsverhogingen en doorbreking van de deflatoire spiraal. Vroeger zou hiertoe de geldpers worden aangezet maar nu koopt de centrale bank staatsobligaties, hypotheekobligaties of andere obligaties en financiert deze transacties door de eigen balans te verhogen. Er worden dus geen fysieke bankbriefjes bijgedrukt. Het mechanisme werkt aldus dat centrale banken in de markt, of rechtstreeks van banken, obligaties kopen, hetgeen via banken wordt afgewikkeld. Banken worden voor het aankoopbedrag gecrediteerd in de rekeningen die zij bij de centrale bank aanhouden. Op deze wijze verkrijgen banken liquiditeiten. Tegenover deze liquiditeiten kunnen banken dan nieuwe leningen verstrekken.

Kwantitatieve versoepeling kan leiden tot inflatie die uiteindelijk zal moeten worden beteugeld door bijvoorbeeld de rente te verhogen. Een andere mogelijke maatregel is dat de gekochte leningen te zijner tijd weer worden verkocht.

Opmerking verdient dat kwantitatieve versoepeling slechts effect heeft voor zover de aan het bankwezen (via de omweg van het opkopen van staatsleningen) ter beschikking gestelde middelen ook daadwerkelijk door het bankwezen worden uitgeleend aan bedrijven en/of particulieren. Als het bankwezen geen andere bestemming voor zijn middelen heeft, dan kan men die bij de centrale bank stallen; zie hieronder.

In theorie dient sprake te zijn van een gelijke mate van liquiditeit en risico: de door de centrale bank gekochte obligaties zouden even liquide en risicovol moeten zijn als kasgeld. Dit is (meestal) slechts het geval bij staatsobligaties: alleen dergelijke beleggingen kunnen steeds, op korte termijn en zonder prijsconcessies, verkocht worden. In de praktijk zal een dergelijke "onderlinge uitwisselbaarheid" niet altijd aanwezig zijn. Dit klemt temeer naarmate centrale banken ook andere typen obligaties zoals hypothecaire obligaties kopen: hiermede loopt de centrale bank een (in gradaties toenemend) liquiditeits- en kredietrisico. In dit verband heeft de Britse econoom Willem Buiter, met een zekere mate van ironie, voorgesteld om, naast de term "quantitative easing", de term "qualitative easing" te hanteren voor die situaties waarbij centrale banken, uiteindelijk voor risico van de samenleving als geheel, een toenemend liquiditeits- en kredietrisico accepteren.

Mixfonds

Een mixfonds combineert aandelen, obligaties en eventueel kas met als doel een rendement te behalen in combinatie met een gematigd risico. Normaal gesproken doet een mixfonds het in een bear markt beter dan een aandelenfonds, en in een bull markt slechter.

Nationale Bank van België

Nationale Bank van België
Nationale Bank van België
Interieur Hall Van Goethem
Interieur Hall Van Goethem
Oprichting1850
SleutelfigurenJan Smets
LandVlag van België België
Hoofdkantoorde Berlaimontlaan 3, 1000 Brussel
SectorCentrale bank
Websitehttp://www.nbb.be/

De Nationale Bank van België (NBB) is de centrale bank van België en is gevestigd in Brussel. Zij wordt bestuurd door een gouverneur, een vice-gouverneur, een Directiecomité (vijf leden), een Regentenraad (acht leden) en een College van Censoren (tien leden).

Sinds de invoering van de euro is de Nationale Bank van België, afgekort de NBB, een van de deelnemers aan het Eurosysteem, waarvan de Europese Centrale Bank in Frankfurt het centrum is.

De hoofdzetel van de Nationale Bank is aan de Brusselse de Berlaimontlaan, met verdere vestigingen in Luik en Kortrijk.

Sinds 11 maart 2015 is Jan Smets gouverneur van de Nationale Bank van België. Die volgde Luc Coene op.

Voornaamste taken

  • Bijdragen, in het kader van het Eurosysteem, tot het bepalen en uitvoeren van het monetair beleid in het eurogebied.
  • De officiële valutareserves aanhouden, beheren en valutamarktoperaties verrichten.
  • Bankbiljetten en munten in omloop brengen.
  • Zij is de kassier van de Federale overheid. Zij centraliseert de inkomsten en uitgaven van de federale Staat op de rekening die de Belgische Schatkist heeft bij de NBB.
  • Zij staat in voor de uitgifte -in papiervorm- en de financiële dienst van de staatsleningen.
  • Zij is de financiële ambassadeur van België.
  • Zij beheert de neergelegde balansen van de Belgische bedrijven. Deze balansen kunnen gratis geconsulteerd worden via de website van de NBB.
  • Zij beheert het Centraal Aanspreekpunt (CAP)
  • Zij heeft de rol van kredietregistratiebureau, waarin zowel Belgische ondernemingen als particulieren worden opgenomen bij het aangaan van bepaalde soorten leningen.

Kapitaal

De Nationale Bank van België is gestructureerd als een naamloze vennootschap. Het maatschappelijk kapitaal van de vennootschap bedraagt 10 miljoen euro. De helft van de aandelen is in handen van de Belgische Staat. Een deel van het kapitaal wordt vrij verhandeld op Euronext-Brussel onder de ticker-code "BNB".

Er zijn al jarenlang discussies tussen die kleine aandeelhouders en de overheid. Die kleine aandeelhouders klagen aan dat de overheid stelselmatig grotere dividenden krijgt.

Geschiedenis

De Nationale Bank van België werd opgericht in 1850. Ze was aanvankelijk gevestigd in een gehuurd herenhuis aan de Warmoesberg. Later kocht men een gebouw op de hoek van de nieuwe Koningsstraat en de Abrikozenstraat. Daarnaast opende de bank ook (24) afdelingen in belangrijke steden in heel België.

Toen de hoofdzetel te klein werd, kocht de Nationale Bank enkele gebouwen aan de Brusselse de Berlaimontstraat en de aanpalende Wildewoudstraat. Die werden gesloopt en onder leiding van Hendrik Beyaert en Wynand Janssens werd een nieuw kantoor gebouwd dat opgeleverd werd in 1865. In 1971 werd een eerste keer uitgebreid. Omstreeks 1900 kreeg het Beyaertgebouw een nieuwe vleugel.

Eind jaren 1930 maakte Georges Janssen als gouverneur nieuwe bouwplannen en architect Marcel Van Goethem realiseerde een volledig nieuw gebouw.

De oude gebouwen van de Bank Union du Credit aan de Brusselse Warmoesberg, ontworpen in 1872 door Désiré De Keyser, werden in 1979 aangekocht. Het gebouw werd in 1984 beschermd en na restauratie in 2010 werd de wetenschappelijke bibliotheek van de NBB erin ondergebracht tot 2016. Vanaf 2018 zou deze site, enkele straten van het hoofdgebouw verwijderd ingezet worden als permanente tentoonstellingsruimte en museum van de Nationale Bank.

Schermenbeurs

Een schermenbeurs is een effectenbeurs waar de handel niet door menselijke tussenpersonen (zoals hoekmannen) op de handelsvloer wordt afgehandeld, maar volledig elektronisch (via een computersysteem en computerschermen). De eerste dergelijke beurs was de Amerikaanse NASDAQ, maar ook de Amsterdamse effectenbeurs is tegenwoordig een schermenbeurs. Waar de menselijke tussenpersonen vaak meer deden dan alleen orders uitvoeren (namelijk actief vraag en aanbod matchen, eventueel door zelf posities in te nemen in minder liquide fondsen) zijn die extra taken op een schermenbeurs deels overgenomen door zogeheten liquidity providers, bedrijven die verplicht zijn steeds voldoende koop- en verkooporders te plaatsen voor fondsen die niet erg liquide zijn, zodat iedereen die dat wil daarin kan handelen zonder dat de koers te veel fluctueert. Als tegenprestatie hoeven die liquidity providers geen transactiekosten te betalen over die orders. De New York Stock Exchange heeft sinds 2005 een hybride model, waarbij order zowel via de schermen kunnen worden afgehandeld als via tussenpersonen (specialists) op de handelsvloer.

Vastgoedfonds

Een (beursgenoteerde) onderneming die meer dan de helft van de vaste en financiele activa in onroerend goed heeft belegd en meer dan de helft van de omzet haalt uit ontwikkeling, exploitatie en handel in onroerend goed, met inbegrip van fondsen die in aandelen van andere vastgoedfondsen beleggen.